THE RESOURCES IN CONGO.

 

Wandelen met Jezus 13/10/2026

Na een zware dag gisteren, ging ik vandaag met de mannen uit de kerk wandelen. Pater Prosper en ik werden bij het Sint Jans Centrum opgehaald, waar ik mijn auto parkeerde op het parkeerplein. Er stond een parkeerplek vrij naast die van onze pastoor Schröder en naast het schroot. Op het moment dat de deur open ging, kwam Ad aanrijden. Hij en Philip stonden klaar om ons te ontvangen.

In de auto praten ik en pater Prosper over zijn geboorte stad, Lomé te Togo. Ik zag hoe modern het daar was. Er was een grote kerk waar hij was opgeleid. Het verbaast me hoe ontwikkelt Afrika is, de meer ik onderzoek doe. Er zijn plaatsen waar armoede heerst, maar ook plaatsen met overvloed. Onze beeld die hier in Europa wordt geschetst is mogelijk wat vertekend. Er was een grote markt, en op die markt werden veel, jawel, Franse merken verkocht en ook Chinese tassen. Er wordt dus flink gehandeld op de markt in Lomé.

Wel merkte ik op dat er veel zand was, en vroeg me af waarom men geen asfalt wegen maakt, maar wel zoveel betonnen gebouwen.

Tussendoor haalden we de andere op en die vertelde ons dat we naar een plek gingen waar een kapelletje stond in Berghem. We zagen zijn oude (prachtige) huis.

Uiteindelijk geparkeerd, hoorden we dat deze plek puur katholiek was, daar ginds was het protestants, maar dit gebied was nooit protestants geweest. Een echt katholiek dorpje. Bijzonder, hoe dorpen zo opgebouwd worden door het geloof en hoe religie een grote rol speelde toen in de levens van mensen(en nu nog).

De boswandeling

We wandelen het bos in, we komen allerlei bezienswaardigheden tegen, maar de eerste zijn de paaltjes. Ja, de kleine paaltjes, een nederig begin, met een heel groot verhaal. De paaltjes stellen knooppunten voor, routes die bij een komen. Op de paaltjes zie je getallen en driehoekjes, die aanduiden waar het volgende paaltje staat. Ik realiseer me dat Nederland ook een knooppunt is, waar velen handelroutes, energiestromen en culturen bij een komen. De paaltjes netwerk, dat hier in alle bosgebieden aanwezig is, toont aan hoe verweven en verzorgd ons land is. Over elke m² is nagedacht.

De wandelingen bevatten rijke informatie. Die ik maar al te graag op neem. Soms horen we geschiedenis verhalen, andere keren over landbouw en bosbeheer, een ander vertelt over de organisatie van de kerken, het is altijd wel interessant. Alsof je op schoolreisje bent, maar dan over onderwerpen die je leuk vindt. 

Dit maal ging het over de heidebloemen. Gehele velden worden beplant met heide, niet omdat ze het heide willen verbouwen en stoken, nee, om de bomen weg te houden. De heide verstikt de boom en zo kan er heide blijven groeien. Waarom? Omdat het mooi is. Schilders van bosgebieden. Ze maken een bosgebied mooi, zodat men ervan kan genieten. Wat een prachtig vak dacht ik.

Hiertoe worden ook dieren ingezet die kleine boompjes eten, zoals stieren, en herders die schapen aansturen. Soms vind ik dit land echt mooi. Andere momenten zit ik met me handen in het haar.

De Heilige Geest

Philip en ik raakten aan de praat over de Heilige Geest. We zijn beide vrij sterk geïnteresseerd met het mysterieuze. Gedurende het praten komt opeens een twee tal paarden op de weg staan.

Dit is toevallig, omdat ik hiervoor nog paarden had opgezocht vanwege een grote uitdaging, om mezelf wat te kalmeren. Het leek alsof God wist dat ik daarvan opknapte.

Ik benaderde de paarden rustig, en nodigde ze uit naar mij te komen, maar ze wouden niet.

Hierna, ging het gesprek verder. Wat is eigenlijk de Heilige Geest? Horen jullie de Heilige Geest? Prosper de pastoor zei dat die Hem wel eens hoort, in fluisteringen. Ook Philip herkende het. Ik heb Hem als het goed is nog nooit gehoord.

De Heilige Geest is als een wind, dat staat ook in Jeremia als het goed is. De Geest is als een wind die nadert en weer vertrekt. Het is echter niet iets dat we kunnen meten, noch als gevoel(alà hormonen en signalen), noch als hersensignalen of andere waarnemingen. Het is iets dat er boven uit stijgt, of dynamisch is. Een begrip als liefde, recht, vergeving.

 

Koffie moment

We gingen wat koffie drinken, onze wandeling duurt meestal 2 uur, bestaande uit wandelen, gesprekken en koffie. We kwam aan bij een grote oranje gekleurde open veld bezaaid met heidebloemen. Hans vertelde dat dit vroeger nog helemaal onder water lag. Ik vond het zo gek dat het water zo is weggekomen. Op platteland gebruiken ze hiertoe sloten, maar hoe moet het water hier zijn gekomen?

Het was grondwater. Hoe kwam het dan hier omhoog? En hoe is het dan droog geworden? Ik ben nog steeds in onwetendheid.

Ik kon niet zo goed genieten van de bomen vandaag, ik zat nog erg te denken aan de ruwe dag gisteren. Gelukkig kon ik nog goed luisteren.

Na de prettige koffie en een Lindt chocolaatje, zagen we dichtbij twee grote stieren. Dit heb ik nog nooit in het wild hier in Nederland gezien. Meestal zijn die achter een hek, hier lagen ze gewoon midden in een bos. Grote stieren met twee grote horens.

Toen we klaar waren met de koffie, kwamen ons twee grote paarden tegemoet. Ik wou ze aaien, waarna Ad nog even terecht zei, dit aan ze te vragen(goede aanwijzing, beleefdheid bereikt veel!) en dit mocht van de lieftallige twee dames. God gaf ons weer wat zorg. Een grote paard met enorme neusgaten, ze ademen hevig. De vrouw vertelt wat over de groei van de twee reusachtige dieren. Kennelijk waren ze na 4-5 jaar als zo groot gegroeid. Ongelofelijk, hoe een dier van 1,5 m groot uitgroeit in die tijd tot 2,5 m. ik mocht de vrouw eens opzoeken op de manége om wellicht met de dieren te werken. Philip zegt weer: Pakken die kans! Zo doet God het! Dus, ga ik binnenkort een kijkje nemen op de manége.  

De Heilige Geest zou zich alleen vertonen, op het moment dat je erin vertrouwt. Dan openbaart die zich. Het is zeg maar de stap naar de overkant. Die moet je herkennen en nemen.

De interactie aangaan met God

Vervolgens vertelt Hans ook over zijn ervaring met de Heilige Geest, Hij spreekt met ons via ervaringen. Zo vertelde Hans het verhaal van de koe en de manuele waterpomp voederbak die we een poos geleden zagen bij een andere wandeling. De koe moet wel kopjes geven om het water uit de fontein te krijgen. God plaatst de voederbak, maar wij moeten er moeite in steken. Wij moeten de actie nemen. Het heeft ook iets weg van nederigheid. De koe buigt zijn hoofd en kan zo de hendel bewegen. Zo is het ook voor alle gelovigen, die moeten in de kerk wel hun moeite doen en ook nederig zijn om uit de bron kracht te putten.    

Ik vertel dat ik er moeite in heb, vaak wanneer ik kopjes geef krijg ik terugslag, “er zit een vlieg in mijn water”, ook ben ik niet gewend om dingen te ontvangen en dat het rein blijkt te zijn. Maar toen, verscheen opeens een man in een grote wagen van Bosbeheer. We konden met hem praten en vroegen naar een vrijwilligersplek. Dit was overlegbaar alhoewel het nu vol zit. Ik heb zijn kaartje gekregen.

De hint was, God zal altijd ontfermen en is er altijd, maar jíj moet wel de stap nemen in vertrouwen. Nu is het aan jou om dit aan te pakken en er wat mee te doen. Iedereen juichte enthousiast en het was een leuk moment zo aan het eind van de wandeling. Ik dankte de Heer, hardop.

In het geval, dat er inderdaad een verlossing komt als we vertrouwen, dan zou het dragelijk zijn. Echter als dit niet zo is, dan is het leven één grote verzameling beproevingen en dat is erg zwaar.

Pastor Prosper zei: God maakt je sterk en dat is voor een bepaalde zegen. Desondanks de tegenslagen is God er altijd. Waar ik dan weer dacht, ja maar als er continu testen zijn is dat ook niet dragelijk. “But you don’t die”, je zult overleven en dat klopt ook weer.  

Hieraan voegde Philip nog: Het is kracht naar kruis.

Op de Ensie woordenboek staat:

“Ieder mens krijgt kracht naar kruis. Elk heeft de kracht om zijn eigen leed te dragen.”

En ja, dat klopt ook wel. Hierop reageerde Hans met dat het juk wel te dragen is. God doet alleen zodanig veel dat je het kunt dragen. En dat is ook waar, want ik sta hier nog.  

Het blijft echter toch een erg groot kruis en veel kruizen.

Wat ik hieruit leer, is dat ik de kracht wel bezit om het kruis te dragen en dat erna ook wel rust en vreugde komt. Alleen dat het dus wel telkens een wisseling is, van pijn en plezier. Moet je dan de pijn maar vergeten? Is dit dan de plus die ik moet ontdekken? Nee, zo krijg je de plus niet, maar dat je het aanpakt en vertrouwt wat de Heer je geeft, dan komt de verlossing. 

De komende maand ga ik de bosbeheerder bellen en een afspraak maken bij de manege en dan weten we het echt.😏

Met alle goeds,

Vincent